UWAGA: PONIŻSZY WNIOSEK MA CHARAKTER OGÓLNY. NA POTRZEBY KAŻDEJ INDYWIDUALNEJ SPRAWY POWINIEN BYĆ ZMODYFIKOWANY. W SZCZEGÓLNOŚCI NALEŻY USUNĄĆ TE ELEMENTY, KTÓRE NIE PASUJĄ DO INDYWIDUALNEJ SPRAWY. MOŻNA TAKŻE DODAĆ NOWE ELEMENTY CHARAKTERYZUJĄCE INDYWIDUALNĄ SPRAWĘ.

ELEMENTY WYRÓŻNIONE NA NIEBIESKO NALEŻY WYPEŁNIĆ.

Imię i nazwisko			Miejsce sporządzenia wniosku i data
Adres

	Prokuratura Rejonowa/Sąd Rejonowy
	adres

Syg. akt

Wniosek
o umorzenie postępowania karnego

Na podstawie art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wnoszę o umorzenie postępowania karnego toczącego się wobec imię i nazwisko w sprawie o posiadanie w dniu….. narkotyków w ilości…. 
Na podstawie art. 70 ust. 2 tejże ustawy wnoszę o orzeczenie przepadku narkotyków.
Na podstawie art. 632 pkt 2 kodeksu postępowania karnego wnoszę o obciążenie kosztami postępowania karnego Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

Na wstępie pragnę zauważyć, iż wszystkie wymogi zarówno formalnoprawne, jak i materialnoprawne do zastosowania normy kompetencyjnej zawartej w tym artykule, upoważniającej organ postępowania karnego do umorzenia postępowania karnego, są spełnione. 
Po pierwsze można zwrócić uwagę na wymóg odpowiedniej kwalifikacji prawnej czynu, którego miał się dopuścić oskarżony. Art. 62a ww. ustawy mówi o przestępstwie posiadania narkotyków w typie podstawowym lub uprzywilejowanym, tj. w typie określonym w art. 62 ust. 1 lub art. 62 ust. 3 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie ilość narkotyku kwalifikuje się do typu uprzywilejowanego względnie do typu podstawowego. Tak więc w tym zakresie sprawa wydaje się oczywista. Norma kompetencyjna zawarta w tym artykule uprawnia również do dokonania umorzenia postępowania jeszcze przed wszczęciem postępowania przygotowawczego. 
Podobnie zasadne wrażenie można odnieść przy analizie kolejnej przesłanki zawartej w art. 62a ww. ustawy. Mowa mianowicie o ilości nieznacznej narkotyku. W przedmiotowej sprawie posiadałem narkotyki o wadze ….. Ilość to jest nieznaczna. Pozwala na uzyskanie kilku porcji wystarczających do odurzenia. 
W kontekście uznania, że posiadana przez moją osobę ilość narkotyku jest nieznaczna należy zwrócić uwagę na orzeczenia sądów w tym zakresie. W świetle wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 29 września 2005 r. syg. akt II AKa 217/05: „Z niekwestionowanych przecież ustaleń faktycznych wynika, że oskarżony udzielił środków odurzających w ilości nie większej niż 5 gramów. Wskazaną wyżej ilość niewątpliwie można zaliczyć do ilości nieznacznych, skoro ustawodawca w pierwotnej treści załącznika do projektu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wskazał jako ilości nieznaczne do 10 gram marihuany, do 3 gram haszyszu i do 0,25 gram amfetaminy”. 
W zakresie ustalenia, czy posiadana ilość jest ilością nieznaczną należy także sięgnąć do literatury tematu. W artykule poświęconym problematyce ilości narkotyków doc. Maria Kała wykonująca zawód toksykologa w Instytucie Ekspertyz Sądowych w Krakowie stwierdziła, iż ilością niewielką, a więc ilością o podobnej treści znaczeniowej, co ilość nieznaczna jest ilość do 10 gramów marihuany. Kolejny specjalista z zakresu toksykologii narkotykowej dr Waldemar Krawczyk z Centralnego Biura Śledczego stwierdził, iż ilością niewielką marihuany jest ilość do 1,5 grama. W przypadku szacunków obu specjalistów z zakresu toksykologii narkotykowej należy zwrócić uwagę, iż podane przez nich ilości są zbliżone do ilości ujawnionych w niniejszej sprawie.
Można w tym miejscu przejść do kolejnej przesłanki zawartej w art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Tą przesłanką jest posiadanie narkotyków na własny użytek. Narkotyk był posiadany przez moją osobę na własny użytek. Nie zamierzałem nikomu tego narkotyku udzielać zarówno w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jak i bez. Oprócz protokołu przesłuchania mojej osoby i poniższego wniosku świadczą o tym inne okoliczności. Podczas przeszukania mojego mieszkania nie wykryto ruchomości w postaci np. wagi lub woreczków strunowych świadczących o wprowadzaniu narkotyków. Nie stwierdzono przy mnie żadnych większych kwot pieniędzy, które mogłyby świadczyć o uzyskiwaniu dochodów z wprowadzania środków odurzających lub substancji psychotropowych do obrotu.
Kolejną przesłanką niezbędną do omówienia w celu zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest stwierdzenie niecelowości orzeczenia kary ze względu na okoliczności popełnienia czynu i stopień jego społecznej szkodliwości. 
W zakresie  przesłanki niecelowości orzekania kary pragnę stwierdzić, iż rozumiem, iż dopuściłem się czynu zabronionego. Rozumiem też uzasadnienie stojące za kryminalizacją przestępstw narkotykowych. Zdaje sobie bowiem sprawę ze szkodliwości narkotyków, przejawiającej się ich zdolnością do wywoływania uzależnienia, zmianami psychiki oraz w konsekwencji możliwymi trudnościami w pełnieniu podstawowych dla społeczeństwa ról społecznych: pracownika i rodzica. Tak więc w zakresie celów wychowawczych i zapobiegawczych określonych w art. 53 kodeksu karnego w odniesieniu do mojej osoby, można stwierdzić, iż akceptuję treść norm prawa karnego.
Pragnę teraz przejść do okoliczności czynu i jego oceny z perspektywy szkodliwości społecznej. Okoliczności czynu były następujące. Jak wspomniałem posiadałem narkotyk na własny użytek. Dopuszczałem użycie narkotyku w domu lub w innym ustronnym miejscu. Spowodowane to była chęcią niedawania negatywnego przykładu innym członkom społeczeństwa. 
Ułatwić podjęcie decyzji zgodnie z treścią wniosku może także przytoczenie uzasadnienia nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia z 9.12.2012 r. (Dz.U. z 2011 r. nr 11 poz. 678) wprowadzająca art. 62a. Z uzasadnienia dostępnego na oficjalnej stronie internetowej Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, zawierającej Internetowy System Aktów Prawnych, można m.in. wyczytać następujące ratio legis nowelizacji. Nowelizacja miała w możliwie szerokim zakresie umożliwić wyjęcie spod ścigania i pociągania do odpowiedzialności przypadkowych sprawców przestępstw narkotykowych polegających na posiadaniu narkotyków na własny użytek. W zamian za to miał być zwiększony nacisk organów ścigania na sprawców przestępstw znacznie bardziej społecznie szkodliwych takich jak produkcja, wprowadzanie do obrotu i udzielanie. W przedmiotowej sprawie wyraźnie widać, iż charakterystyka czynu, którego się dopuściła moja osoba wpisuje się w model przypadkowego użytkownika, który nie zajmował się podażą narkotyków na czarnym rynku. 
W związku z powyższym wnoszę jak na wstępie.